Wie betaalt voor online content?
De discussie over het al dan niet laten betalen van online content door de gebruiker ervan loopt nog steeds.  Financiële modellen enkel gebaseerd op advertentie-inkomsten liggen al een tijdje in de prullenmand.  Wat is er in de plaats gekomen?

Wie zal dat betalen?
Mediabedrijven zoeken naar manieren om hun online aanwezigheid rendabel te maken.  De voor de hand liggende conclusie is de gebruikers van de informatie ervoor te laten betalen.  Net zoals voor de offline mediaproducten.  De Encyclopedia Britannica, de Wall Street Journal, The Times en Oxford University Press proberen het op deze manier.
Welke van hen zal erin slagen om de internetgebruiker te laten betalen voor content?
Onderzoek wijst immers uit dat 70% van de online volwassenen niet begrijpt waarom iemand geld zou neertellen voor online content (Jupiter Media Metrx).  Het Internet is immers de plek bij uitstek waar je massa's gratis informatie vindt.
Ook Forrester erkent dat niet alle mediabedrijven erin zullen slagen echt geld te verdienen aan hun online activiteiten.  Zal de consument betalen voor online content die niet veel verschilt van vrij beschikbare content?  Maakt het een verschil als d02ie content van een betrouwbare bron en gereputeerd merk afkomstig is? 

Waarvoor zal men betalen?
Mediabedrijven die de mogelijkheden van het Internet integreren in hun mediaproduct, staan sterker in de schoenen.  Een levendige community is zo een van die mogelijkheden.  De Motley Fool, gericht naar mensen met geld om te investeren, heeft als kern van de website een geanimeerde en betrokken community.  Zij leveren een belangrijke bijdrage aan de content op de website.  De  artikels en reviews op de Motley Fool website blijven gratis.  Maar deelnemen aan de community is vanaf februari 2002 enkel voor betalende leden.
Ook door het exclusief maken van content kunnen inkomsten gegenereerd worden.  SmartMoney.com (personal finance magazine) lanceerde eind vorig jaar Smart Money Select.  Voor een vast bedrag per maand kunnen abonnees gebruik maken van een aantal speciaal voor hen ontwikkelde tools en grafieken, zodat ze nog sneller en beter geïnformeerd op de beurs kunnen reageren.
Nog volgens Forrester zal het er voor mediabedrijven op aan komen hun productaanbod uit te breiden.  In plaats van met 1 standaardproduct op de markt te gaan, moeten ze hun kernaanbod opsplitsen in een waaier van elementen.  Deze elementen moeten vervolgens à la carte opnieuw samengesteld worden naargelang de behoeften van specifieke marktsegmenten. 

Hoe hoog wordt de factuur?
Stel dat de consument toegevoegde waarde erkent in het online aanbod, hoeveel is hij dan bereid daarvoor te betalen?  Moeten de tarieven gebaseerd worden op het offline aanbod?  Kan dat wel? 
De referentiepunten zouden voor de consument wel eens ergens  anders kunnen liggen.  De waarde van informatie varieert immers volgens de toegankelijkheid ervan.  Een prijsconcept waarmee uitgevers tot vandaag weinig rekening hoefden te houden.  Neem bijvoorbeeld film-, resto- en boekbesprekingen.  De waarde voor de gebruiker zal afhangen van het ogenblik waarop hij tot deze informatie toegang heeft, en het platform waarop dat gebeurt.  Zaterdagavond centrum Gent 19u30.  Instant informatie op je wireless toestel over het best met jouw smaak overeenkomende restaurant, binnen een loopafstand van 7 minuten (met nog 4 plaatsen vrij), plus tips voor een film na het dessert.  En enkele adressen van café's met gelijkgestemden, vlakbij de autoparking.  Hoeveel zou je daarvoor willen betalen?  

Wie stuurt de factuur?
Een ander belangrijk element in deze discussie, is de naam op de factuur.  Wie zal de consument aanrekenen voor de geleverde informatie?  Ook dat zal immers een rol spelen in de gepercipieerde waarde van de content.  En de bereidheid van de consument om ervoor te betalen.
Onderzoek wijst uit dat online consumenten niet makkelijk hun kredietkaartnummer ingeven om daarvoor content in de plaats te krijgen (Jupiter MM).  De kredietfactuur zal dus vervangen of aangevuld moeten worden met andere mogelijkheden.  Aanbieders van content kunnen nagaan welke andere facturen de nodige elasticiteit bieden. 
The Times experimenteert met de facturen van mobiele telefonie.  De 16 euro voor 10 archief-artikels komen in dit scenario op de telefoonfactuur, nadat The Times aanvragers van de informatie een pincode per SMS heeft doorgestuurd. 
De studie van Jupiter wees uit dat van de gebruikers die wel voor online content wilden betalen, ongeveer een derde de rekening van hun ISP wilden krijgen.  Maar blijkbaar zijn ervaren internetgebruikers meer geneigd rechtstreeks de uitgever te betalen dan de ISP of de portal die de info verdeelt.

Meer info op www.forrester.com , http://www.wired.com/news/ebiz/0,1272,49646,00.html (How to Translate Free to Fee)
http://www.wired.com/news/business/0,1367,51300,00.html (Oxfod Online: Will People Pay?)
http://www.jmm.com/xp/jmm/press/2002/pr_031802.xml (Bumpy Road from Free to FeePaid Online Content Revenues To Reach Only $5.8 Billion By 2006, Reports Jupiter Media Metrix)

Amerikaanse kinderen verkiezen Internet boven tv.

Het kan verkeren.  In het land waar televisie als geanimeerd behang wordt gebruikt, geven de kids nu vaker de voorkeur aan het Internet.
Recent onderzoek van KN/SRI (Amerikaans onderzoeksbureau dat zich de afgelopen 10 jaar specialiseerde in het onderzoeken van de interactie van kinderen met media), wees dit uit.
De studie peilt naar de mediavoorkeur van kinderen tussen 8 en 17 jaar oud.  Zij kregen 6 media voorgelegd, en mochten daaruit dat ene medium kiezen dat ze niet zouden kunnen missen.  Het Internet neemt hier met 33% een mooie voorsprong op televisie (26%).  Op de derde en vierde plaats vinden we telefoon (21%) en radio (15%).
Opvallend is wel dat het keuzegedrag van jongens en meisjes aardig verschilt.  Bij jongens vechten het Net (38%) en televisie (34%) nog een nek aan nek race uit, terwijl telefoon en radio met elk 12% nauwelijks nog in the picture komen.
Bij de meisjes ligt dat wel iets anders.  Daar krijgt de telefoon een prominente plaats (31%), op de voet gevolgd door het Internet (28%).  Televisie en radio sluiten de rij met elk 17%.
Interessant voor volgende studies!
(meer informatie op www.statisticalresearch.com/press/pr040402.htm )

Schenk me nog eens vol!

Mitsubishi blijft verbazen.  Niet alleen met auto's, airco's, monitors, financiële producten en stalen bruggen (en dat is lang niet alles, kijk maar eens op www.mitsubishi.com ). Dankzij een nieuwe techniek, ontwikkeld in de Mitsubishi Electric Research Laboratories in Cambridge, hebben ze nu ook een drinkglas ontworpen dat de ober verwittigt wanneer het leeg is. 
The New Scientist wijdde er een stuk aan, en beschreef het iGlassware-systeem, want zo heet de technologie achter het glas.  Elk glas is voorzien van een coating, die meet hoe vol of leeg het is.  Deze informatie wordt gelezen door de microchip in het glas en vervolgens over een radiofrequentie doorgestuurd die dicht aanleunt bij deze van mobiele telefoons.  Er bestaat dus geen risico dat, zoals bij de anti-diefstal-lezers aan de uitgang van winkels, pacemakers de frequentie oppikken. 
(meer info op www.newscientist.com/news/print.jsp?id=ns99992123 )

Net blaast Nigeriaanse fraude nieuw leven in.

U wordt gecontacteerd door iemand uit Nigeria die een grote hoeveelheid cash dat land wil uitsmokkelen en daarvoor een buitenlandse rekening nodig heeft.  Het is een fraude truc die al gemakkelijk 20 jaar bestaat, maar die door het inschakelen van e-mail de top 3 van de Internet Fraud Watch 2001 heeft gehaald.
Officieel hebben 16 Amerikanen zich in 2001 door de Nigeriaanse truc voor honderdduizenden dollars laten oplichten. Op de 419 Coalition Website (volledig gewijd aan de Nigeriaanse fraude) lezen we dat het er eigenlijk veel meer zijn. 
Net geen 10% van alle aangegeven fraudezaken bij de Internet Fraud Watch hebben te maken met deze Nigerian Money Offers.  Het grootste aandeel in de online fraude gaat nog steeds naar veilingen (63%).  Het Internet Fraud Complaint Center komt tot dezelfde conclusie. 
meer info op http://home.rica.net/alphae/419coal/index.htm
  (419 Coalition Website - Nigerian Fraud)
http://www1.ifccfbi.gov/index.asp (Internet Fraud Complaint Center)
http://www.fraud.org/internet/intset.htm   (Internet Fraud Watch)